راهی برام نمونده دل رو به دریا سپردم
ویران ترین لحظه ها رو به یاد چشمت شمردم
رفتم ولی در صدایم عطر حضور تو باقی ست
باور نکردی که آن شب از درد عشق تو مردم
بر شانه های خیالم بار نگاه تو مانده است
چشمان بارانی ام را به یادت بر هم فشردم
قسمت مرا از تو دزدید رفتم که دیگر نباشم
اما تو تنها نیستی آری دلم را نبردم

من از هیچ کس گله ای ندارم،از هیچ کس توقعی ندارم،اگر کسی

جانم را از من بگیرد،قلبم را از حلقومم بیرون آورد و دور بریزد،تمام

عمر آزارم دهد،اتشم زند،هر کاری کند،صبر می کنم.از او ناراضی

نخواهم بود .اورا بد نخواهم دانست.به او بد نخواهم گفت.می دانم که

انسانها،دلها،اندیشه ها و زندگی ها همه بازیچه دست تقدیرند...

                                         دکتر شریعتی

می رسد روزی که زندگی را بی من سر کنی
می رسد روزی که مرگ عشق را باور کنی
می رسد روزی که تنها در کنار عکسای من
نامه های پاره ام را مو به مو از بر کنی